Nauczyciele
- Poznanie u człowieka, komórka nerwowa
- Temperament według psychologii
- Podstawowe kryteria układu nerwowego. Osłonka mielinowa
- Typy układów nerwowych. Receptory
- Proces uczenia się
- Rodzaje procesów emocjonalnych
- Czynniki powodujące stres
- Układ nerwowy i limbiczny
- Psychologia
- Komórki nerwowe i orientacja
- Procesy psychologiczne
- Temperament, emocje, inteligencja
Temperament według psychologii
Temperament to zespół (nie zbiór, lecz struktura) formalnych (na poziomie formalnym, nie treściowym) i względnie starych (zmiennych w swojej stałości i stałych w swojej zmienności - temperamentu nie można zmienić z dnia na dzień, ale np., w ciągu 10 lat) cech zachowania przejawiających się na poziomie energetycznym (nadających dynamikę zachowaniu -aktywność zachowania, reaktywność, ruchliwość, trwałość, szybkość reagowania). Hipokrates (V w. p.n.e.) uważał, że temperament zależy od przewagi płynów(humorów, wilgotności) w organizmie. Ogólnie wyróżnił 8 temperamentów zaś 9-ty miał być idealny - o doskonałych proporcjach.
Hipokrates rozpracował zagadnienie temperamentu na poziomie opisu ( do dzisiaj aktualny) i wyjaśnienia( które wydaje się śmieszne i prymitywne). Płyny decydujące o temperamencie to: sanguis krew (z serca) phlegma flegma(z głowy, limfa) - chole żółć(z wątroby) melas-chole czarna żółć(śledziona). Galen (II w p.n.e.) uprościł typologię Hipokratesa i wyróżnił 4 podstawowe temperamenty: sangwinik usposobienie żywe, aktywny, mato wytrwały, zmienny cholery k zmienny nastrój, usposobienie żywe, ale stały w uczuciach flegmatyk mało aktywny, nie ulegający gwałtownym uczuciom, wytrwały melancholik mało aktywny, niewytrwały, słabo reagujący. Zatem definicje temperamentu były bardzo różne u autorytetów psychologii.